ARNO

De wereld die Arno bezingt in 'Je veux vivre' is mooi, maar niet echt. "Het is een utopie", geeft ook de zanger, schrijver en componist toe. "Maar we moeten positief blijven, toch? Met negativiteit help je de dingen niet vooruit.”

Met al zijn ervaring en zijn typerende instinctieve inspiratie, is het voor Arno niet echt een uitdaging om een nieuw album op te nemen. Hij wilt vooral niet in herhaling vallen. "Ik heb al 32 studioalbums gemaakt. Ik wil nooit twee keer dezelfde plaat maken, maar dat wordt steeds moeilijker. Daar lig ik soms wakker van. Maar wanneer ik eenmaal weet wat ik wil, gaat het snel.”

Voor de organische sound van 'Human Incognito' nam Arno onder andere Catherine J. Marks onder de arm, een Australische geluidsingenieur en producer die al samenwerkte met Foals, PJ Harvey, Ian Brown en Champs. "Catherine heeft de sound van dit album mee bepaald. Dankzij haar kon ik nieuwe, onbekende wegen inslaan.”

Hij wisselt blues ('I'm just an old Motherfucker', 'Dance like a Goose') af met ballades van een poor lonesome European cowboy ('Oublie qui je suis', 'Quand je pense à toi'). Engels en Frans, verleden, heden en toekomst ... Arno gooit ze bewust door elkaar. Hij blijft zijn onvoorspelbare zelf. Hij klonk zelden zo vrij als in 'Now she likes boys' of 'Oublie qui je suis'. Zijn stem was nog nooit zo fragiel als in 'Je veux vivre'. Dat doet goed. En dan is er nog 'Please exist', het enige spoor van elektro op een anders rauwe plaat. 'Dance like a goose', steunt dan weer op een hypnotische baslijn, terwijl 'Never trouble trouble' onze rockdemonen wakker maakt.

Hij heeft bovendien een heel eigen stijl, die niemand hem nadoet. Arno kan als geen ander de vinger op de wonde leggen zonder belerend over te komen. Hij zegt "je t'aime en silence", drinkt op de gezondheid van alle bedrogen mannen , ziet "une vache qui danse le tango" en erkent dat "tomber amoureux, c'est pas romantique"

"Ik bekijk de dingen vanuit menselijk standpunt", zegt hij. "Al mijn songs komen voort uit mijn observatie van de mensen. Ik ben een eenzaat, maar ik hou echt van de mensen. Ik observeer ze, ik luister naar hen, ze inspireren me. Aan de basis van mijn songs ligt altijd een waargebeurd verhaal dat ik herwerk.”

Arno vindt dat rock tegenwoordig te berekend is en dat niemand tegenwoordig nog risico’s durft te nemen. Volgens hem is heel de wereld conservatief geworden. Tijdens Genk on Stage brengt hij zijn rebelse nummers om het tegendeel te bewijzen.

 

 

 

 

MAIN STAGE
za 24 juni 20:00 - 21:15

Genres: Rock

Vergelijkbare artiesten

GA VOOR KUNST

FRUIT STAGE
zo 25 juni 15:00 - 16:30

KOYLE

STATIONSSTRAAT
za 24 juni 23:00 - 01:00

BLUE VELVET

STATIONSSTRAAT
vr 23 juni 21:45 - 23:00

THE HOURGLASS INSTINCT

FACTOR J
za 24 juni 16:40 - 17:10

Toon meer Rock